Twee kanten van dezelfde kam
De ene helling kijkt naar de zon en de andere niet, en na een paar duizend jaar lijken ze geen familie meer.
Laat een bergkam op het noordelijk halfrond van noord naar zuid lopen en zijn beide flanken krijgen de rest van hun bestaan verschillende porties licht. De zuidkant droogt uit, warmt vroeg op en verliest zijn sneeuw weken eerder; de noordkant houdt smeltwater vast, bewaart een koelere bodem en kweekt bomen die aan de overkant zouden sterven. De Alpen hebben er een woordpaar voor, en Chinese kaarten hebben het stel in plaatsnamen vastgelegd: de zonhelling en de schaduwhelling van dezelfde berg, meestal met een dorp op elk.
Foto's van kamlijnen leggen dit terloops vast. In hetzelfde kader is de linkerflank gras en rots die 's middags verbleken, de rechterflank donkere naaldbomen die de schaduw sinds de ochtend vasthouden. De lijn waar ze samenkomen is door niemand getrokken. Ze volgt de kam en schuift elke eeuw een stukje op, afhankelijk van welke kant het klimaat overhelt.
Op een scherm doet dat contrast bijna al het werk: een lichte en een dichte helft in één beeld, zonder dat er een filter aan te pas kwam. Handig om te weten wanneer een bergachtergrond zonder duidelijke reden in balans oogt. Die balans is opgemeten door zonlicht, over een veel langere termijn dan de fotograaf nodig had om zijn standplaats te kiezen.
