Czarna tapeta na ekranie OLED

Na matrycy OLED czarny piksel nie jest pikselem przyciemnionym, tylko wyłączonym. Dlatego nocne zdjęcie zachowuje się tu inaczej niż na podświetlanym LCD, gdzie czerń to zaledwie najniższy poziom, na jaki godzi się lampa za szkłem. Granica między obrazem a ramką po cichu przestaje istnieć, a tapeta sprawia wrażenie, jakby leżała w szkle, a nie na nim.

Historia z baterią jest prawdziwa, ale mniejsza, niż zwykle się ją opowiada. Zgaszone piksele rzeczywiście pobierają mniej i w telefonie, który godzinami leży na ciemnym ekranie głównym, różnica się sumuje; w monitorze stojącym cały dzień przy jasnym oknie oszczędność bliższa jest zaokrągleniu. Mocniejszy argument to kontrast: białe podpisy i drobny tekst siadają czysto na powierzchni naprawdę czarnej, a nie prawie czarnej.

Czysta czerń działa, choć bywa czytana jako ekran, który się nie obudził, zamiast jako decyzja. Zdjęcia zachowujące trochę informacji w cieniach trzymają tę powierzchnię otwartą: sylwetka, jedno rozświetlone okno, księżyc blisko górnej krawędzi. W ciemnych gradientach warto pilnować bandingu, bo kompresja najpierw ścieńcza stopnie leżące tuż przy czerni, a pierścienie pojawiają się dokładnie tam, gdzie kadr miał być najcichszy.