Ruchome tapety i to, co po cichu zabierają

Ruchomą tapetę łatwo zapragnąć. W okienku podglądu jest zawsze najżywszą rzeczą na stronie: fale, które wciąż nadchodzą, śnieg, który nigdy nie osiada, powolny dryf drobin zapewniający jakby, że maszyna czuwa. Nieruchomy obraz nie wygra z ruchem i właśnie dlatego całe to porównanie jest nieuczciwe.

Koszt nie jest tajemniczy, jest tylko niewidoczny. Ruchome tło każe układowi graficznemu dekodować i rysować klatki tak długo, jak pulpit pozostaje odsłonięty; w laptopie objawia się to cieplejszą podpórką pod nadgarstki i godziną mniej pracy na baterii. Większość systemów po cichu wstrzymuje animację, gdy gra albo film przejmują pełny ekran — system sam przyznaje, że tapeta nigdy nie była sednem sprawy.

Zostaje uczciwy rachunek: ile naprawdę się na nią patrzy. Pulpit spędza dzień pod oknami i pokazuje się w tej sekundzie, która dzieli zamknięcie jednej rzeczy od otwarcia następnej. Na tę sekundę nieruchome zdjęcie wystarcza z nawiązką, a do tego ma zaletę, że przez resztę dnia nie robi zupełnie nic.