Ta sama tapeta wygląda inaczej na każdym ekranie
Jeden plik, dwie matryce i zachód słońca, który nie może dogadać się co do własnej temperatury.
Ustaw to samo zdjęcie na laptopie i na monitorze zewnętrznym, a rozbieżność zacznie się od razu. Na jednym zachód skręca w pomarańcz i ciąży, na drugim spływa w róż i blaknie o ton. Plikowi po drodze nic się nie stało, piksele są identyczne bajt po bajcie. Różni się wszystko, co matryca robi z nimi po odczytaniu.
Większość to sprawa balansu bieli. Ekrany wychodzą z fabryki z różnymi temperaturami barwowymi: ciepła matryca przesuwa neutralną szarość ku kremowej, chłodna ciągnie ją w błękit. Resztę porządkuje jasność, bo przy niskim podświetleniu ciemna połowa kadru zbija się w jedno, a cienie tracą rozdzielenie. Dalej jest gama barw, bo zdjęcie zapisane w sRGB pokazane na wyświetlaczu o szerokiej gamie zwykle dociera bardziej nasycone, niż zostawił je fotograf, a po zmroku filtr nocny po cichu przesuwa całą klatkę w ciepło.
Nic z tego nie zasługuje na idealną korektę, ale zasługuje na to, by kierować wyborem. Zdjęcia z pełną rozpiętością, trochę bliskiego bieli, trochę bliskiego czerni, kilka neutralnych powierzchni, znoszą zmianę ekranu lepiej niż gładka płaszczyzna jednego nasyconego koloru, która pokazuje każdy stopień odchylenia. Jeśli porównujesz, wyłącz tryb nocny, najpierw zrównaj jasność, a potem przestań kręcić ustawieniami. Tapeta musi wyglądać dobrze tylko na tym ekranie, przed którym właśnie siedzisz.
