Kleuren die niet aan ons gericht zijn
Een bloem is een advertentie voor publiek met andere ogen, en wij staan er toevallig naast.
Bijen zien ongeveer van 300 tot 650 nanometer: ultraviolet doet mee, diep rood grotendeels niet. Veel bloemen dragen patronen die op dat bereik zijn afgestemd — donkere ultraviolette harten, ringen en lijnen die naar de nectar wijzen — voor ons onzichtbaar en voor hen zo duidelijk als een verkeersbord. Fotografeer een egaal gele rudbeckia door een uv-filter en er verschijnt een schietschijf in het midden, die er de hele tijd al was.
Zelfs het zichtbare deel is niet voor ons opgemaakt. Rood komt veel voor waar vogels bestuiven en nauwelijks waar bijen het werk doen, omdat de meeste bijen rood niet van groen blad kunnen scheiden. Witte bloemen die overdag onderkleed lijken draaien vaak de nachtdienst, doen zaken met nachtvlinders en betalen in geur in plaats van kleur. Symmetrie, bloembladen als landingsbaan, een lichte ruwheid om grip te geven: allemaal meubilair voor een bezoeker ter grootte van een nagel.
Een macro-bloem als achtergrond is dus per ongeluk geopende post, en hij ziet er toch goed uit. Het blad vult het kader op een schaal die geen insect ooit ervaart, en het patroon dat een landing moest sturen ordent nu alleen nog de compositie. Voor een boodschap die nooit aan ons verstuurd is, is dat een prima tweede bestemming.
