Een map met achtergronden die je nog gebruikt

De meeste bureaubladdiavoorstellingen lezen een map op alfabetische bestandsnaam en de meeste dalen niet af in submappen. Dat ene gedrag verklaart waarom een zorgvuldig gesorteerde verzameling ongesorteerd voorbijkomt: de map die je het systeem hebt aangewezen bevat twaalf afbeeldingen, en de goede liggen twee niveaus lager. Een cijfer vooraan de naam is grof gereedschap, maar het is de enige volgorde waar het systeem zonder tegenspraak mee instemt.

Het tweede probleem zijn duplicaten die niet identiek zijn. Dezelfde foto komt binnen als origineel van 3840 pixels, als opnieuw opgeslagen kopie op tachtig procent kwaliteit en als uitsnede voor de laptop, en geen van de drie komt byte voor byte overeen, dus geen enkel hulpmiddel ziet ze. Sorteer op bestandsgrootte in plaats van op naam en die bijna-tweelingen staan naast elkaar; de kleinste van een groepje is bijna altijd de overbodige. Veertig afbeeldingen die passen bij het scherm dat je hebt, winnen het van vierduizend die verzameld zijn voor schermen die je nooit gebruikt hebt.

Er is een omvang waarbij een verzameling in een archief verandert, en een archief doorzoek je in plaats van dat je ernaar kijkt. Een achtergrond verdient zijn plek alleen door op het scherm te staan; de rest van de map is voorraad, weggezet in een directory die niemand tweemaal per jaar opent.