Mor, İki Uç Arasındaki Renk
Moru üreten tek bir dalga boyu yok; göz onu tayfın iki ucundan aynı anda kuruyor.
Gökkuşağındaki her ton bir dalga boyuyla adlandırılabilir, bu ton hariç. Kırmızı 700 nanometre dolaylarında, menekşe 400 dolaylarında durur; mor ise iki uca göre akort edilmiş konilerin birlikte ateşlendiği, ortada bunu açıklayacak hiçbir şeyin bulunmadığı anda ortaya çıkar. Beyin tayfı bir çembere bükerek boşluğu kapatır: renk çemberleri bu yüzden vardır, mor çizgisi de bu yüzden ölçülmüş değil çizilmiştir.
Alacakaranlığın bu kadar düzenli biçimde mora dönmesinin nedeni de aynı. Güneş ufkun altına indiğinde kısa mavi dalgalar tepede saçılır, uzun kırmızı dalgalar alçak bir yoldan yandan gelir ve yirmi otuz dakika boyunca ikisi de göğün aynı parçasına düşer. O aralığın peşine düşen bir boyanın değil, bir üst üste binmenin peşindedir; iki taraftan biri tükendiği anda kapanır.
Fotoğrafta mor, kararını vermemiş bir renk gibi davranır: gölgede maviye, ışığın sıyırdığı yerde pembeye kayar. Ekranda da aynı kararsızlığı korur, simgelerin arkasında sessizce durur ve ne olduğunu sonuna kadar söylemez.
