Po deszczu kolor podkręca głośność

To, co deszcz robi z kolorem, jest w większości fizyką. Sucha powierzchnia rozprasza światło we wszystkie strony i zwraca je blade; mokra nosi cienki film, który zachowuje się jak szkło, więc liście schodzą z mięty do zieleni butelkowej, a asfalt idzie niemal w czerń. Nic nie zostało przemalowane. Inny jest tylko górny milimetr.

Druga zmiana dzieje się daleko. Deszcz wyciąga z powietrza kurz i granie, które przez całe popołudnie były płaską niebieską smugą, odzyskują krawędzie. Kałuże pojawiają się jako tymczasowe lustra, więc niebo leży też na ziemi, do góry nogami, pocięte na kawałki wielkości śladu buta.

Okno jest krótkie, jakieś dwadzieścia minut, zanim film wyschnie i wróci zwykły matowy świat. Na tapetę przydaje się właśnie to: takie kadry nie proszą o suwak nasycenia, głębia w nich jest prawdziwa, a kolor trzyma się za rzędem ikon tam, gdzie bledsze zdjęcie zrobiłoby się płaskie.