بعد از باران، صدای رنگ بلندتر می‌شود

کاری که باران با رنگ می‌کند بیشتر فیزیک است. سطح خشک نور را به هر سو پخش می‌کند و پریده‌رنگ پس می‌دهد؛ سطح خیس لایه‌ی نازکی دارد که مثل شیشه رفتار می‌کند، پس برگ‌ها از سبز نعنایی به سبز بطری فرو می‌روند و آسفالت تقریباً سیاه می‌شود. جایی از نو رنگ نشده است؛ تنها یک میلی‌متر بالایی فرق کرده.

تغییر دوم در دوردست رخ می‌دهد. باران غبار را از هوا بیرون می‌کشد و یال‌هایی که تمام بعدازظهر لکه‌ای آبی و تخت بودند، لبه‌هایشان را پس می‌گیرند. گودال‌ها همچون آینه‌های موقت پیدا می‌شوند و آسمان روی زمین هم قرار می‌گیرد؛ وارونه و بریده به تکه‌هایی به اندازه‌ی یک جای پا.

این فرصت کوتاه است، حدود بیست دقیقه تا لایه خشک شود و جهان مات همیشگی برگردد. برای پس‌زمینه، همین بخش به کار می‌آید: چنین قاب‌هایی به لغزنده‌ی اشباع نیاز ندارند، عمقشان واقعی است و رنگ پشت یک ردیف آیکون هم می‌ایستد، جایی که تصویری کم‌رنگ‌تر تخت می‌شود.