نگهداشتن پوشهای از تصاویر پسزمینه که هنوز به کارت میآید
مجموعه جایی میان چهل فایل و چهار هزار فایل از کار میافتد و درمانش بیشتر به نام فایلها برمیگردد.
بیشتر نمایشهای اسلایدی میزکار، پوشه را به ترتیب الفبایی نام فایل میخوانند و بیشترشان به زیرپوشهها وارد نمیشوند. همین یک رفتار توضیح میدهد چرا مجموعهای که با وسواس مرتب شده، نامرتب پخش میشود: پوشهای که به سیستم نشان دادهای دوازده تصویر دارد و تصویرهای خوب دو سطح پایینتر خوابیدهاند. گذاشتن شماره در ابتدای نام روشی خام است، اما تنها ترتیبی است که سیستم بیچونوچرا میپذیرد.
مشکل دوم نسخههای تکراریاند که یکسان نیستند. همان عکس یک بار به شکل اصل ۳۸۴۰ پیکسلی میآید، یک بار به شکل نسخهای که با کیفیت هشتاد درصد دوباره ذخیره شده و یک بار به شکل برشی برای لپتاپ، و هیچکدام بایتبهبایت با دیگری برابر نیست، پس هیچ ابزاری آنها را نمیگیرد. ترتیب را از نام به اندازهٔ فایل تغییر بده تا این دوقلوهای ناهمسان کنار هم بایستند؛ کوچکترین عضو هر گروه تقریباً همیشه همان است که باید پاک شود. چهل تصویر به اندازهٔ نمایشگری که داری، از چهار هزار تصویری که برای نمایشگرهای هرگز ندیده جمع شدهاند بهتر است.
اندازهای هست که از آن به بعد مجموعه به بایگانی بدل میشود، و بایگانی را جستوجو میکنند نه تماشا. تصویر پسزمینه جایش را تنها وقتی به دست میآورد که روی صفحه باشد؛ باقی پوشه ذخیرهای است در شاخهای که سالی دو بار هم باز نمیشود.
