Vergrendelscherm of bureaublad: twee vlakken, twee taken

Vergrendelscherm en bureaublad worden meestal met hetzelfde bestand gevuld, alsof het één vlak is. Dat is het niet. Naar het ene kijk je een seconde of twee, met een klok er dwars overheen. Het andere wacht achter elk geopend venster en staat er aan het eind van de dag nog steeds.

Een vergrendelscherm draagt een luide foto prima: dichte kleur, een brandende horizon, een gezicht. Je leest hem toch nooit echt, dus het rumoer sloopt hem niet. Wat hij niet draagt, is een volgepropt bovenste derde deel, want daar landen de tijd en de meldingen, en de meeste systemen vervagen of verdonkeren die band sowieso. Laat lucht waar de cijfers staan, dan houdt de opname onder de laag haar vorm.

Het bureaublad vraagt het omgekeerde. In de hoeken zitten pictogrammen, het midden gaat schuil onder vensters, en wat zichtbaar blijft is een lijst met een gat erin. Iets stillers, een tikje onderbelicht, met het detail ver van de randen gehouden, houdt het langer vol dan het beeld dat je aan een muur zou hangen. Eén kader dient voor allebei, mits je het twee keer bijsnijdt: een versie die bovenaan ruimte laat, en een versie die ermee instemt achter te blijven.