Bewolkt: de dag die zonder schaduwen komt

De zon is een halve graad breed, en daarom vallen randen op een heldere dag hard en werpt zelfs een blad een schaduw met een leesbare omtrek. Schuif er een wolkenlaag voor en die halve graad wordt de hele koepel: licht komt van overal tegelijk, en de schaduw verliest eerst zijn rand en daarna zijn kern. Onder je voeten blijft alleen een lichte verdonkering over waar dingen de grond raken.

Kleur gedraagt zich beter dan de meesten verwachten. Zonder spiegelende hooglichten die het oppervlak uitwassen leest groen als groen en gaat natte schors bijna zwartbruin; het verschil tussen het lichtste en het donkerste punt krimpt tot twee, drie stops, en daarom schuiven macro en portret ongemerkt naar bewolkte middagen. Het enige wat de dag weigert te geven is de lucht zelf: een vlak wit plafond waar niets op staat.

De kadrering verschuift mee: minder lucht, meer grond, en vorm die het gewicht draagt dat anders bij het licht ligt. Zulke beelden hebben geen helderste punt, niets dat het oog naar een hoek trekt en daar vasthoudt. Achter een rij pictogrammen is dat stilletjes handig: tekst blijft overal in het kader leesbaar, en het beeld wacht in plaats van te concurreren.