Güneş yarım derece genişliğindedir; açık havada kenarların sert düşmesi, bir yaprağın bile okunur konturlu gölge bırakması bundandır. Önüne bir bulut katmanı girsin, o yarım derece bütün kubbeye yayılır: ışık her yönden aynı anda gelir, gölge önce kenarını, sonra ortasını yitirir. Ayak altında kalan tek şey, nesnelerin yere değdiği yerdeki hafif koyulaşmadır.
Renk ise çoğu kişinin sandığından uslu davranır. Yüzeyi yıkayan parlamalar olmayınca yeşil yeşil olarak okunur, ıslak kabuk neredeyse siyaha çalan kahveye döner; sahnedeki en aydınlık ile en karanlık arasındaki fark iki üç diyaframa iner, makro ve portre çekimlerinin bulutlu ikindilere kaymasının nedeni de budur. Günün vermeye yanaşmadığı tek şey gökyüzünün kendisidir: üzerine hiçbir şey yazılmamış, düz beyaz bir tavan.
Kadraj da buna göre kayar: daha az gök, daha çok zemin ve ışığın taşıdığı yükü üstlenen biçim. Böyle çekilmiş görüntülerde tek bir en parlak nokta yoktur, bakışı bir köşeye çekip orada tutan bir şey de. Bir sıra simgenin arkasında bu sessizce işe yarar: yazı karenin her yerinde okunur kalır, görüntü yarışmak yerine bekler.
