Omhoogkijken: kaders zonder grond
Kantel de camera boven de kruinen en het beeld verliest zijn vloer, en daarmee bijna alle schaal.
Zodra de grond uit het kader valt, houdt de foto op een plek te zijn. Er is geen pad om in te lopen, geen horizon om aan af te meten, en niemand die zegt of deze stammen dertig meter hoog zijn of drie. Wat blijft is een richting, stilgezet.
In zo'n beeld helt alles. Stammen die op de bosbodem parallel staan, leunen bovenin naar elkaar toe, en de lucht ertussen wordt een gescheurde vorm in plaats van een achtergrond. De belichting is evenmin comfortabel: die opening is een paar stops helderder dan de onderkant van de bladeren, dus de sluiter redt de nerven of de wolk, zelden allebei.
Op een scherm werkt die stroefheid juist mee. Zonder horizonlijn kibbelt niets met de rij pictogrammen of de rand van het dock, en leest het oog het geheel als textuur in plaats van als uitzicht. Een achtergrond die op de achtergrond blijft, omdat het nooit helemaal een landschap was.
