Yukarı bakmak: yeri olmayan kareler
Makineyi ağaç tepelerinin üstüne çevirdiğiniz anda görüntü zeminini, onunla birlikte ölçeğinin çoğunu yitirir.
Yer kareden çıktığı anda fotoğraf bir mekân olmaktan çıkar. İçine girilecek bir patika yok, ölçüt alınacak bir ufuk yok, bu gövdeler otuz metre mi üç metre mi kimse söyleyemez. Geriye durdurulmuş bir yön kalır.
Böyle bir karede her şey yatar. Orman tabanında paralel duran gövdeler tepeye doğru birbirine yaslanır, aradaki gökyüzü arka plan değil, yırtık bir biçim olur. Pozlama da rahat değildir: o açıklık, yaprakların altından birkaç diyafram daha parlaktır, bu yüzden örtücü ya yaprak damarlarını kurtarır ya bulutu, ikisini birden pek değil.
Ekranda bu huysuzluk lehine işler. Ufuk çizgisi olmayınca simge sırasıyla ya da dock kenarıyla çekişecek bir şey kalmaz, göz bütünü manzara olarak değil doku olarak okur. Arka planda uslu duran bir duvar kâğıdı, çünkü zaten tam bir manzara olamamıştı.
