Eén vlakke kleur, en het scherm wordt het onderwerp

Een foto geeft het oog ergens om heen te gaan. Een vlakke kleur geeft niets, dus glijdt de aandacht naar het oppervlak zelf: een vingerafdruk linksonder, hoeken die een halve stop lichter staan dan het midden, een vage verticale band die alleen boven grijs opduikt. Niets daarvan is vannacht gegroeid. Het lag er ook onder het bos en onder de kustlijn.

Wit ontwikkelt stof en ongelijke achtergrondverlichting, want IPS-panelen lichten graag op in de hoeken. Middengrijs is waar de zachtere gebreken opkomen, dat vlekkerige dat in tests dirty screen effect heet. Zwart is de zaak van losse pixels: een subpixel die aanblijft leest als één rode, groene of blauwe stip, en op een 27-inch paneel met 1440p is een pixel ongeveer 0,23 mm breed, klein genoeg dat je hem vindt door je hoofd te bewegen in plaats van te staren. Maak eerst het glas schoon, anders gaat de avond op aan het diagnosticeren van een veeg.

Het meeste dat opduikt is tolerantie en geen defect. Fabrikanten staan een paar hangende pixels toe voordat een paneel als ondeugdelijk geldt, en de gloed in de hoeken is een eigenschap van de verlichting, geen ongeluk. Weten waar de jouwe zitten heeft een stil nut: je houdt ze niet meer voor stofjes op een foto. De effen vulling houdt het ook een paar dagen uit als achtergrond, met de pictogrammen rustend op niets in het bijzonder.