چرا آسمان یکدست روی نمایشگر راهراه درمیآید
نواربندی وقتی پیدا میشود که اعداد یک طیف زودتر از خودِ صفحه تمام شوند.
آسمان صاف هنگام غروب چنان آهسته رنگ عوض میکند که یک نمایشگر بزرگ برای کشیدن نرمِ آن به حدود هزار پله نیاز دارد. فایل معمولی هشتبیتی اما در هر کانال تنها ۲۵۶ مقدار دارد و وقتی این طیف روی دو هزار پیکسل کشیده شود، هر مقدار باید نواری به پهنای چند پیکسل را بپوشاند. همان نوارها را راهراه میبینیم.
فشردهسازی کار را بدتر میکند، چون پیکسلهای تقریباً یکسان را در یک بلوک جمع میکند؛ و این بدترین صرفهجویی ممکن برای عکسی است که تماماً از تفاوتهای ریز ساخته شده. نیمی از درمان در بالادست است: منبع دهبیتی، دانهبندی ملایم، یا همان دیترینگ که ابزارهای خروجی خوب عمداً اضافه میکنند تا مرز پلهها را بشکنند. نیم دیگر در پاییندست است، چون نمایشگری که تبدیل خام خودش را انجام میدهد میتواند نوارهایی بسازد که اصلاً در فایل نبودهاند.
بیشتر از همه در آرامترین تصویرها خود را نشان میدهد و این برای کسی که غروبی ساده را برای آرام نگهداشتن میزکار برگزیده، طعنهٔ کوچکی است. برای یافتنش یکسوم بالای قاب را نگاه کنید، جایی که گسترهٔ یک رنگ بیشترین جا را برای پلهشدن دارد. آن بافت کمرنگ در آسمان عیب عکس نیست، شیوهٔ تصویر پسزمینه است برای یکدست ماندن.
