حالت تیره از تصویر پس‌زمینه چه می‌خواهد

حالت تیره را معمولاً به خاطر چشم‌ها در شب روشن می‌کنند و بعد یک تصویر پس‌زمینهٔ روشن همهٔ فایده‌اش را پس می‌گیرد. پنجره‌ها و پنل‌ها تا نزدیکی سیاه پایین می‌آیند، اما پس‌زمینه در روشناییِ ظهر می‌ماند؛ نتیجه آنکه کنتراست میزکار به‌جای کم شدن بیشتر می‌شود. این ناهماهنگی درست در لحظه‌ای که آخرین پنجره را می‌بندید بیش از همه خود را نشان می‌دهد.

معیار به‌دردبخور، روشنایی متوسط تصویر است نه موضوع آن. خیابانی در شب، جنگلی کم‌نور، یک اثر سیاه‌وسفید یا طیفی تیره، همگی هم‌تراز رابط کاربری می‌ایستند و می‌گذارند چشم بدون پرش حرکت کند. آنچه تقریباً هرگز جواب نمی‌دهد، عکسی است که بیشترش آسمان باشد؛ حتی آسمان ابری هم از هر پنل تیره‌ای که کنارش بنشیند روشن‌تر است.

با این حال بهتر است اندکی نور در کادر باقی بماند تا صفحه به مستطیلی خاکستری و تخت بدل نشود. یک پنجرهٔ روشن، یک بازتاب، یک یال کم‌رنگ کافی است تا تصویر جایی برای رفتن داشته باشد. حالت تیره آن‌قدر که عکسی تاریک بخواهد، عکسی می‌خواهد که پیش‌تر به همان جایی رفته باشد که رابط کاربری رفته است.