Görev çubuğunun duvar kâğıdından ödünç aldığı renk

Windows'a vurgu rengini masaüstü arka planından almasını söylediğinizde, görüntüyü bir avuç temsilci renge indirir, sonra görülecek kadar doygun ve dar bir çubuğun üstünde ayakta kalacak kadar açık ya da koyu olan birini saklar. O renk sonra görev çubuğu vurgusunda, odak halkasında, ilerleme çubuğunda, menüde seçili satırda karşınıza çıkar. macOS bunu yapmaz; ama menü çubuğu ile Dock yarı saydam olduğundan görüntünün üst ve alt kenarından bulanıklaştırılmış birer şerit, öyle tasarlanmış olsun olmasın, gün boyu ortadadır.

Sıkıntılı yanı, örneklemenin bütün kareyi okuması ve hangi bölgenin neyin arkasına düştüğünü bilmemesi. Sakin renkli bir kır fotoğrafındaki tek bir küçük turuncu kayık, o turuncuyu sisteme devredebilir; o andan sonra makinedeki her seçili öğe o kayıktır. Neredeyse nötr, geniş düz alanı olan görseller ise tersini yapar: geri gelen renk gözün zaten gördüğüne yakındır ve duvar kâğıdı sıradaki dosyaya geçtiğinde hiçbir şey yerinden oynamaz.

İki alışkanlık işi öngörülebilir kılıyor. Görselin üst ve alt bantlarını sakin tutmak — yarı saydam çubuklar da otomatik üretilen ton da oradan çekiyor; ve belirli bir vurgu rengi önemliyse otomatik seçeneği kapatıp rengi elle seçmek, görseli de arkada oturtmak. Bir gradyan bu işi çoğu fotoğraftan iyi götürür; mesele zevkten çok, teslim ettiği renk sayısının azlığıdır.