Zieleń: kolor, z którym oko się nie spiera

W matrycy filtrów barwnych aparatu na cztery fotodiody przypadają dwie zielone oraz po jednej czerwonej i niebieskiej. To nie kwestia gustu: czułość ludzkiego oka osiąga szczyt w żółtozielonym, więc sensor wydaje większość rozdzielczości dokładnie tam, gdzie i tak patrzymy najuważniej.

Z tej samej czułości bierze się to, że zielone zdjęcie nigdy nie jest jedną zielenią. Liść pod światło ciągnie w żółć, mech w cieniu sinieje, południowa trawa zostaje wypłukana refleksami niemal do szarości. Kadr wydaje się monotonny zwykle przez płaskie światło; wystarczy położyć na tę samą zieleń ukośny cień, a rozpadnie się na kilkanaście odcieni.

Na ekranie ta przewaga działa ciszej. Zieleń rozciągnięta na całą szerokość nie wychodzi do przodu tak jak czerwień, więc ikony i nazwy plików pozostają czytelne bez przyciemniania czegokolwiek. Ciemna korona drzew połyka zagracony pulpit, a blada wiosenna zieleń sprawia, że każdy podpis wygląda ostrzej, niż jest w rzeczywistości.