Dwa błękity: nieba i wody

Horyzont to dziwne szczęście, jakie może spotkać zdjęcie. Kładzie dwa błękity obok siebie, krawędź przy krawędzi, bez niczego pośrodku, co złagodziłoby porównanie. Wzrok spada prosto na tę linię i zaczyna mierzyć, a po sekundzie ma już wyrok: niebo i morze to nie ten sam błękit i nigdy nim nie były.

Powody są na tyle suche, że robią się ładne. Niebo to cienkie, rozproszone światło, nad głową przez cały dzień mniej więcej w tym samym tonie. Błękit wody jest pożyczony: część to niebo położone na powierzchni, część to światło, które zeszło w dół i wróciło bez czerwieni, resztę oddaje dno — piasek, glony albo dziesięć metrów niczego. Dlatego przy brzegu morze skręca w zieleń, a w stronę otwartej wody chłodnieje, podczas gdy niebo nad nim pozostaje płaskie i równe. Filtr polaryzacyjny zmienia jedno, a drugiego prawie nie tyka; to najczystszy dowód, że są to dwie różne rzeczy noszące jedno imię.

Jako tapeta ten kadr pracuje ściszonym głosem. Dwie duże spokojne płaszczyzny, mało kontrastowy szew między nimi, żaden szczegół nie konkuruje z ikonami. Do rozstrzygnięcia zostaje jedno: gdzie zostawić linię. Nisko — ekran jest głównie niebem, a pasek zadań ma miejsce; wysoko — cały dzień patrzy się na wodę. Tak czy inaczej obraz stoi spokojnie, na co stać niewiele obrazów.