Gündüz bir çöl sıcaklık oynar. Gece mesafe oynar. Bulanıklaştıracak nem, gölgede bırakacak şehir olmadan, bir kum tepesi alanının üzerindeki gökyüzü çoğu insanın hiç görmediği kadar derinleşir — yıldızlar ufka kadar iner, sanki kumun üzerine konuyormuş gibi.
Bu fotoğraflar iki büyük minimalizmi eşleştiriyor, kum tepesi ve yıldız alanı, biri rüzgârın diğeri yer çekiminin çizdiği. Aralarında bir çadır ışıldıyor, ya da bir cip izi kayboluyor — küçük bir tanık kanıtı.
Hem sıcak hem kozmik olan nadir duvar kağıtlarından biri. Kum öğleden sonrayı hatırlıyor; gökyüzü onu hiç duymamış.
