Twee hemels voor de prijs van één

Astrofotografen jagen op meren zoals portretfotografen op noorderlicht uit een atelierraam. Water verdubbelt de hemel, en in een windstille nacht is die verdubbeling bijna volmaakt — sterren boven, sterren beneden, en een horizon die het scharnier wordt tussen twee identieke heelallen.

Elk beeld hier vergde drie soorten geluk tegelijk: een heldere hemel, een doodse windstilte, en een maan die beleefd genoeg was om weg te blijven. Als het allemaal samenvalt, houdt de foto op landschap te lijken en begint hij op een idee te lijken.

Als achtergrond doet hij iets wat geen kaal sterrenveld kan — hij geeft de kosmos een voorgrond waar je in zou kunnen staan. Het heelal, met een oever.