۱۶:۹، ۱۶:۱۰، ۳:۲ — شکل صفحه
اینکه چقدر از یک پسزمینه باقی میماند را نسبت ابعاد پنل تعیین میکند، خیلی پیش از آنکه کسی به خود عکس نگاه کند.
فایلهای پسزمینه تقریباً همه ۱۶:۹ هستند، چون نمایشگرهای رومیزی سرانجام روی همین شکل ماندند. لپتاپها اما راه برعکس را رفتهاند: بسیاری ۱۶:۱۰ و برخی ۳:۲، پنلهایی بلندتر که دو سه سطر متن بیشتر در آنها جا میشود. عکسی با نسبت ۱۶:۹ را روی صفحهی ۱۶:۱۰ بگذارید؛ سیستم آن را آنقدر بزرگ میکند تا ارتفاع پر شود، و همانجا عکس از صفحهای که رویش نشسته پهنتر است.
آنچه میرود، دو کناره است. حدود یکدهم پهنا روی پنل ۱۶:۱۰ و نزدیک یکششم روی ۳:۲، به تساوی از چپ و راست، بیآنکه پنجرهای بپرسد. اینکه این کمشدن گران تمام شود یا نه، بستگی دارد به اینکه عکاس چیزها را کجا گذاشته باشد: درخت تنهایی که روی خط یکسوم ایستاده میماند، همان درخت اگر نزدیک لبه باشد از کادر بیرون میرود.
راه بیسروصدا این است که پیش از دانلود، وضوح را در تنظیمات نمایش ببینید: ۱۹۲۰×۱۲۰۰ و ۲۵۶۰×۱۶۰۰ نسبت ۱۶:۱۰ دارند و ۲۲۵۶×۱۵۰۴ و ۳۰۰۰×۲۰۰۰ نسبت ۳:۲؛ فایلی با نسبت پنل خودتان بردارید تا این حساب اصلاً پیش نیاید. وگرنه عکسهایی را بگیرید که معنایشان وسط جمع است: یک خط افق، یک طیف رنگ، یک لایه مه. اینها به هر شکلی بریده شوند باز هماناند. صفحه قابی است که تغییر نمیکند؛ آنچه هرس میشود همیشه پسزمینه است.
