ناچ و لبهٔ بالایی والپیپر
لپتاپها و گوشیها حالا تکهٔ کوچکی از بالای صفحه را گاز میزنند، و نوار تصویرِ دور آن تعیین میکند که اصلاً متوجهش بشوید یا نه.
در MacBook Pro چهارده اینچی، پنل ۳۰۲۴ در ۱۹۶۴ پیکسل است، اما بخشی که زیر دوربین قرار دارد ۳۰۲۴ در ۱۸۹۰ است، یک مستطیل کاملاً معمولی با نسبت ۱۶:۱۰. هفتاد و چهار ردیف اضافهٔ بالا بیشتر برای جا دادن نوار منو است و ناچ درست وسط آن نشسته. گوشیها این راه را زودتر رفتند: iPhone X در سال ۲۰۱۷ ناچ را آورد، سازندگان اندروید با حفرههای گرد جواب دادند و در ۲۰۲۲ اپل بریدگیاش را به قرصی شناور تبدیل کرد.
والپیپر تا پشت همان نوار بالا میرود، و برای همین یک ناچ ثابت روی هر دسکتاپ جور دیگری دیده میشود. روی آسمان شب یا افق تیرهٔ دریا تقریباً ناپدید میشود، چون شیشهٔ سیاه کنار پیکسلهایی مینشیند که تقریباً به همان تیرگیاند. روی آسمان رنگپریدهٔ صبح مثل زبانهای سیاه و خشک خوانده میشود، و نوشتههای نوار منو هم که روی نواری نیمهشفاف نشستهاند باید با روشنایی کلنجار بروند. یک گیر هندسی کوچک هم هست: کل پنل حدوداً ۱٫۵۴ به ۱ است، کمی بلندتر از ۱۶:۱۰، پس تصویری ۱۶:۱۰ که روی حالت پرکردن تنظیم شده از هر طرف باریکهای نازک از دست میدهد.
قاعدهٔ عملی کوتاه است. عکسهایی انتخاب کنید که یکدهمِ بالایشان تیره یا دستکم آرام باشد، سوژه را پایینتر از یکسوم بالایی نگه دارید، و روی گوشی اطراف سوراخ دوربین را به آسمان بسپارید، نه به یک چهره یا یک ماه. بریدگی جایی نمیرود، پس عکس فقط باید بخشهای مهمش را بیرون از فضایی نگه دارد که دوربین از قبل اشغال کرده است.
