Çoğu görüntü bir şey ister — tanınma, bir anı, bir başlık. Soyut olan yalnızca duvar alanı ister. Renk renkle buluşur, bir geçiş bir gölgeye yaslanır, ve kompozisyon hiçbir zaman "bir şeyin" resmi olmadan tamamlanmış olur.
Bu setteki parçalar, günde on iki saat içinde yaşadığınız bir oda için boya kartelası seçer gibi seçildi: kasıtlı hissettirecek kadar doygun, altmış simgenin arkasında rekabet etmeden oturacak kadar sessiz.
Hiçbir şey ifade etmeyen bir duvar kağıdında küçük bir özgürlük vardır. Modası geçmez, kimseyi hatırlatmaz, ve nerede çekildiği sorulan bir bilmecede hiçbir zaman yer almaz.
