Dwa nieba w cenie jednego

Astrofotografowie polują na jeziora tak, jak portreciści polują na światło północne. Woda podwaja niebo, a w bezwietrzną noc podwojenie jest niemal doskonałe — gwiazdy w górze, gwiazdy w dole i horyzont, który staje się zawiasem między dwoma identycznymi wszechświatami.

Każdy kadr wymagał trzech rodzajów szczęścia naraz: czystego nieba, martwej ciszy i księżyca na tyle uprzejmego, by zniknąć. Kiedy wszystko się zejdzie, zdjęcie przestaje wyglądać jak pejzaż, a zaczyna wyglądać jak myśl.

Jako tapeta robi coś, czego nie potrafi zwykłe rozgwieżdżone niebo — daje kosmosowi pierwszy plan, w którym mógłbyś stanąć. Wszechświat z linią brzegową.