Dwa nieba w cenie jednego

Astrofotografowie polują na jeziora tak, jak portreciści polują na północne światło. Woda podwaja niebo, a bezwietrzną nocą podwojenie jest niemal doskonałe – gwiazdy w górze, gwiazdy w dole, i horyzont stający się zawiasem między dwoma identycznymi wszechświatami.

Każdy kadr tutaj wymagał trzech rodzajów szczęścia naraz: czystego nieba, bezwzględnego bezruchu i księżyca na tyle uprzejmego, by zostać z dala. Kiedy wszystko się zejdzie, zdjęcie przestaje wyglądać jak sceneria, a zaczyna wyglądać jak idea.

Jako tapeta robi coś, czego zwykłe gwiezdne pole nie potrafi – daje kosmosowi pierwszy plan, w którym można stanąć. Wszechświat, z linią brzegową.