De stad als printplaat
Van hoog genoeg houdt een metropool op luid te zijn en begint ze logisch te worden.
Op straatniveau is een stad een woordenwisseling; vanaf vierhonderd meter is ze een akkoord. Blokken grijpen in rasters, rivieren bedingen milde uitzonderingen, en het verkeer — vanbinnen ondraaglijk — wordt een puls door gedrukte bedrading. Hoogte is het enige bekende medicijn tegen stedelijke chaos, en het werkt onmiddellijk.
Deze reeks prefereert de geometrische uren: een lage zon die over de daken strijkt, nachtbeelden waarin de straten zichzelf in amber natekenen, de kaarsrechte dronehoek omlaag die kruispunten in diagrammen verandert.
Wie van deze achtergronden houdt, houdt doorgaans van systemen — het genoegen is tien miljoen beslissingen te zien uitkristalliseren tot patroon. Om dezelfde reden zijn metrokaarten mooi.
