Wolkenschaduwen die over de grond lopen
Het enige deel van het weer dat landt, en het blijft nergens liggen.
In open land doen de wolken er minder toe dan wat ze naar beneden gooien. Een schaduw steekt de helling over met de snelheid van de wind, haalt een minuut lang de kleur uit een weide en geeft die daarna terug. Foto's hiervan kloppen altijd net niet, omdat ze precies het enige stilzetten dat bewoog.
De diepte wordt uiteindelijk door de schaduw gemaakt. Verlichte en donkere grond wisselen elkaar in banen af, en het oog leest die banen als afstand, ook waar het land vlak is. De kleur splitst mee: de beschaduwde vlakken trekken naar blauw, de bezonnede blijven warm, zodat één beeld twee kleurtemperaturen draagt zonder bewerkt te lijken.
Op een scherm blijken juist de donkere plekken bruikbaar. Pictogrammen zitten er zonder ruzie in, en het beeld blijft half verlicht in plaats van helder, wat achter een werkdag beter vol te houden is. Het lijkt een plek waar het weer nog niet heeft beslist.
