جایی که سبز یک اقلیم است

جنگل‌های دیگر درختانشان را در خود جای می‌دهند؛ جنگل بارانی را درختانش در خود جای داده‌اند. نور دستِ دوم به کف جنگل می‌رسد، از آن‌قدر لایه گذشته که ظهر آنجا حال‌وهوای آکواریوم دارد. همه‌چیز چکه می‌کند، همه‌چیز بالا می‌رود، و هر سطحی که یک فصل بی‌حرکت بماند، خزه را به‌عنوان مستأجر می‌پذیرد.

این عکس‌ها در طبقهٔ زیرین جنگل مانده‌اند — نخل‌های بادبزنی که مثل صبر گشوده شده‌اند، مِهی که لابه‌لای تاج درختان نخ می‌کشد، و شوک ناگهانی و تقریباً فسفری برگ‌های نو در برابر سبز تیرهٔ کهنه.

والپیپرهای جنگل بارانی خنک‌تر از آن‌اند که کلیشه‌های جنگلی وعده می‌دهند: بیشترش سایه است و گاه‌گاه زمرد. نمایشگر را سایه‌دار جلوه می‌دهند، و در یک بعدازظهر طولانی، این خودش نوعی تهویهٔ مطبوع است.