یک وجب طبیعت وحشی
عکاسی ماکرو ثابت میکند هرگز نیازی به سفر نداشتهاید. نیاز داشتید زانو بزنید.
در نزدیکترین پرچین، جنگلی انبوه پنهان است. قطرهٔ شبنم عدسیای است که منظرهای در دل خود دارد؛ بال پروانهٔ شب، مثل سالن تئاتری روکشکاری شده است؛ و شبنم یخزدهٔ پنجرهای در دیماه، سرخسهایی میرویاند که از عهدهٔ هیچ گلخانهای برنمیآید. عکاسان ماکرو هیچ مقصد دوردستی ندارند — فقط فاصلههای دوردست دارند.
قابهای این مجموعه به معیار صبر انتخاب شدهاند: فوکوسی که با میلیمتر اندازه میشود، دیافراگمی که برای هر ذره عمق میدان التماس میکند، و سوژههایی که اگر نفس بکشید صحنه را ترک میکنند.
روی نمایشگر، عکس ماکرو نظم همیشگی را وارونه میکند — آیکونهای شما دیگر روی جهانی بزرگ که کوچک شده نمینشینند، بلکه روی جهانی کوچک مینشینند که بزرگ شده است. نمیدانم چرا، اما اینطور صادقانهتر به نظر میرسد.
