ماهیِ آهسته، آبِ روشن

تماشای حرکت ماهی در آبِ تیره، یکی از کهن‌ترین تمرین‌های توجه است. صومعه‌ها این را می‌دانستند؛ باغ‌آرایان برایش مهندسی کردند؛ حالا نوبت صفحه‌های قفل است که آن را به ارث ببرند. آن رنگ‌ها — خرمالویی، سفیدِ طلایی، مرکبی — نسل به نسل و با حوصله پرورده شده‌اند، درست برای همین جور نگاه‌کردن.

عکس‌های این مجموعه نزدیک سطح آب می‌مانند، همان‌جا که باله‌ها به خوش‌نویسی تار می‌شوند و موج‌های ریز با هر ضربه، ماهی را از نو می‌کشند.

روی حوض ماهی کوی، با عصبانیت ساعت را نگاه‌کردن کار دشواری است. ما این را یک قابلیت به حساب می‌آوریم.