هوای خوب دلپذیر است و در عکس، به معنای بدِ کلمه، «والپیپری» از آب درمیآید. توفان اما آسمانی است با طرحِ داستانی: ابرهای طاقچهای مثل حکمِ دادگاه پیش میآیند، نور در ستونهای منظم از دل ابر میشکافد، یک دشت مثل صحنهٔ تئاتر روشن میشود و شهرستانِ بغلی یکسره در سایه فرو میرود.
هر تصویر اینجا در همان دقیقههایی گرفته شده که کار هنوز میتوانست به هر طرفی بچرخد. آن تعلیق از شاتر جان به در برده است. در این قابها فشارسنج را میشود حس کرد.
گمان ما این است که کسانی که والپیپر توفان انتخاب میکنند، از صفحه آرامش نمیخواهند — مقیاس میخواهند. این هم آبوهوایی که هرچه بعدازظهر در آستین داشته باشد، در برابرش ریز به نظر میرسد.
