Tüyler, sayılabilecek kadar yakından
Yeterince yaklaşınca kuş bir hayvan olmaktan çıkar ve kimsenin bakılsın diye tasarlamadığı bir yüzeye dönüşür.
Uçan kuş bir siluet, konmuş kuş bir biçimdir. İkisinin de yüzeye dönüşmesi için uzun bir teleobjektif ya da uzun bir sabır gerekir. O noktada renk bir adım geri çekilir ve sıralar belirir: üst üste binmiş, hizadan azıcık kaymış tüyler, cetvelsiz dizilmiş kiremitler gibi.
Daha yakından bakınca düzen büsbütün tuhaflaşır. Tüy telcikleri komşularına fermuara benzer bir şeyle tutunur; yani tüylerini tarayan kuş toparlanmıyordur, yeniden kapatıyordur. Yalıçapkınının mavisi pigment değil, yapıdır: minik hava boşluklarından oluşan bir ağ ışığı öyle düzenli saçar ki ona renk demeyi kabul etmişizdir. Açıyı birkaç derece çevirin, mavi söner — o mavi baştan beri ödünçtü.
Tüy yakın çekimlerinin ekranda ayakta kalmasının nedeni bu. Desen tekrar eder ama hiçbir zaman tam olarak tekrar etmez; göz yürümeye devam eder, dikiş yerini bulamaz. Simgeler üstüne itirazsız oturur, çünkü karede hiçbir şey konu olmakta ısrar etmez. Bin küçük kararla yapılmış bir duvar kâğıdı, ve hiçbiri bizim için alınmamış.
