Kamuflaj: öznesini vermeyen fotoğraf

Kamuflaj, bir hayvanın arka planla girdiği tartışmayı kaybetmek üzere tasarlandığı ender durumdur. Ağaç kabuğu, çakıl, kuru ot, sığ bir resifin tabanı: desen bir yeri taklit etmekten çok, o yerin içinde bir biçim olmayı reddeder. Onu arayan kişi önce yaşam alanını öğrenmek zorunda kalır, çünkü özne ancak başka türlü sürekli olan bir yüzeydeki küçük bir aksaklık olarak bulunur.

Ele veren şey neredeyse hiçbir zaman renk değildir. Yanlış yöne giden bir kenar, hiçbir şeye ait olmayan bir gölge, taş için fazla derli toplu bir bakışım ele verir. Alışıldık hain gözlerdir: yuvarlak, ıslak, aynı hizada; ne kadar beneklenirse beneklensin dağıtılamaz. Bu yüzden pek çok tür, gözlerin üzerinden enine geçen koyu bir şerit geliştirmiştir.

Ekranda bu etki alışılmadık ölçüde cömerttir. Bir şeyi saklayan duvar kâğıdı ikinci bakışı ödüllendirir ama birincisini istemez; bir sıra simgenin altında sessiz kalır, çünkü karenin büyük bölümü sıradan işini yapan dokudur. Hayvanı büyük ihtimalle üçüncü gün bulursunuz, ve ondan sonra artık görmemeyi beceremezsiniz — bu da başlı başına bir değerdir.