Bir bozkır size bakacak neredeyse hiçbir şey vermez; mesele de zaten tam olarak budur. Ot vardır, üstünde gökyüzü vardır ve ikisinin buluştuğu çizgi dikkatinizi talep etmekten çok onu bekler. Fotoğrafçıların buraya dönüp durmasının nedeni, bu boşluğun dürüst olmasıdır.
Aslında izlediğiniz şey rüzgârdır; gerçi onu hiçbir zaman doğrudan görmezsiniz. Soluk bir dalga hâlinde gelir, sapların üzerinden geçer, onları eğer ve bırakır — bir elin çarşafı düzeltmesi gibi. Rüzgârsız bir günde aynı tarla, nefesini tutuyormuş gibi görünür.
Burada belirgin bir özne yok; kareyi ortalayacak bir zirve ya da harabe de yok — ve bunun dinlendirici olduğu ortaya çıkıyor. Ekranda, iyi bir sayfa boşluğunun sessiz işini yapar: gözün dinleneceği bir alan ve masaüstündeki her şey hareket etmeye devam ederken yerinde duran bir ufuk.
