Beton kalıbının biçimini saklar

Beton çamur olarak gelir, taş olarak gider ve bu arada ona dokunan her şey yüzeyde kalır. Tahta kalıpla dökülen duvarlar çam damarlarını, budaklarına kadar taşır. Izgara biçiminde dizilmiş küçük yuvarlak tapalar gergi delikleridir; oradan geçen çelik çubuklar, taze harcın yan basıncına karşı kalıbın iki yüzünü birbirinden uzak tutuyordu. Zar zor seçilen yatay bir derz, bir dökümün nerede bittiğini ve bir sonrakinin nereden başladığını gösterir; ikisinin arasında genellikle bir gün vardır.

Kapalı bir günün düz ışığında beton cephe fotoğrafta gri bir boşluk olarak çıkar; bu yüzden neredeyse bütün fotoğrafları gün doğumu ya da gün batımı çevresindeki bir saatte çekilir. Yüzeye sıyırarak gelen ışık her tahta çizgisini kendi gölgesi olan bir sırta çevirir; aynı duvar öğle vakti yeniden boş bir kâğıda döner. Ardından hava ikinci bir kayıt katmanı ekler: yağmurun aktığı her denizliğin altında koyu izler, suyun döşemeden geçtiği yerde açık renkli kireç çiçeklenmesi ve on yirmi yıl sonra, nemli kalan köşelerde likenler.

Arka plan olarak terbiyelidir: yakından yoğun, iki adım geriden sakin. Simgeler üstüne hiçbir şeyle çekişmeden oturur, ayrıntı da ancak göz onu aramaya gittiğinde ortaya çıkar; binanın yoldan geçene davranışı da aşağı yukarı böyledir.