Beton zachowuje kształt swojego szalunku
Ściana, która przez jedno popołudnie była płynna, od tamtej pory przechowuje pamięć trzymających ją desek.
Beton przyjeżdża jako maź, a odchodzi jako kamień, i wszystko, co dotknęło go w międzyczasie, zostaje na powierzchni. Ściany z szalunku deskowego niosą słoje sosny razem z sękami. Małe okrągłe korki ułożone w siatkę to otwory po ściągach, przez które stalowe pręty trzymały obie połacie szalunku w rozstawie wbrew parciu mokrej mieszanki. Ledwie widoczna pozioma spoina pokazuje, gdzie skończyło się jedno betonowanie, a zaczęło następne, zwykle dobę później.
W płaskim świetle pochmurnego dnia betonowa elewacja fotografuje się jako szara pustka, dlatego niemal wszystkie jej zdjęcia powstają w godzinie wokół wschodu albo zachodu słońca. Światło padające pod małym kątem zamienia każdą linię deski w grzbiet z własnym cieniem; ta sama ściana w południe znów jest czystą kartką. Potem pogoda dopisuje drugą warstwę zapisu: ciemne zacieki pod każdym parapetem, którym spływa deszcz, jasne wykwity wapienne tam, gdzie woda przeszła przez płytę, a po dekadzie czy dwóch porosty w narożnikach, które zostają wilgotne.
Jako tło zachowuje się przyzwoicie, bo z bliska jest gęste, a z dwóch kroków spokojne. Ikony siadają na nim, z niczym nie rywalizując, a szczegół pokazuje się tylko wtedy, gdy oko samo go szuka — mniej więcej tak samo budynek traktuje przechodnia.
