Kleur zonder boodschap

De meeste beelden willen iets — herkend worden, een herinnering, een bijschrift. Een abstract beeld wil alleen muurruimte. Kleur ontmoet kleur, een kleurverloop leunt tegen een schaduw, en de compositie is voltooid zonder ooit ergens 'van' te zijn geweest.

De stukken in deze reeks zijn gekozen als verfstalen voor een kamer waarin je twaalf uur per dag leeft: verzadigd genoeg om opzettelijk te ogen, stil genoeg om onder zestig pictogrammen te liggen zonder te concurreren.

Er schuilt een kleine vrijheid in een achtergrond die niets betekent. Hij kan niet verouderen, kan je aan niemand herinneren, en zal nooit opduiken in een quiz over waar hij genomen is.