De meeste beelden willen iets — herkenning, een herinnering, een onderschrift. Een abstract wil alleen muurruimte. Kleur ontmoet kleur, een verloop leunt tegen een schaduw, en de compositie is compleet zonder ooit "van" iets te zijn geweest.
De stukken in deze set zijn gekozen als verfstalen voor een ruimte waarin je twaalf uur per dag leeft: verzadigd genoeg om doelbewust te voelen, rustig genoeg om achter zestig iconen te zitten zonder te concurreren.
Er schuilt een kleine vrijheid in een achtergrond die niets betekent. Ze kan niet verouderen, doet je aan niemand denken, en zal nooit opduiken in een quiz over waar hij genomen is.
