Buiten focus: wat de achtergrond wordt

Een close-up heeft twee helften, en we hebben het meestal maar over één ervan. Staat het diafragma ver genoeg open, dan krimpt de scherptediepte tot een paar millimeter: de rand van één bloemblad blijft scherp, het blad erachter wordt al zacht, en alles daarvoorbij heeft stilletjes ontslag genomen als voorwerp.

De achtergrond verdwijnt niet, hij verandert van beroep. Een verre lantaarn wordt een cirkel, een hek een groene band, een struik vol blad plat zich uit tot overlappende schijven met vage randen. Je leest nog ongeveer wat het was, zoals je een woord door matglas leest. De vorm van die cirkels komt van de diafragmalamellen, een puur mechanisch gegeven dat er uiteindelijk uitziet als weer.

Op een scherm pakt die verdeling ongewoon vrijgevig uit. Het scherpe deel is klein en leent een seconde aandacht, de rest is een zacht kleurvlak waarin niets ruziet met een rij pictogrammen. Een wallpaper die voor negentig procent onscherp is, is geen halfaf beeld, maar een beeld dat vroeg heeft besloten waar het je wilde laten kijken.