بیرون از فوکوس: پسزمینه به چه تبدیل میشود
دیافراگم را باز کن؛ جهانِ پشت سوژه دیگر از چیزها ساخته نیست.
عکس نزدیک دو نیمه دارد و ما معمولاً فقط دربارهٔ یک نیمه حرف میزنیم. اگر دیافراگم بهقدر کافی باز باشد، عمق میدان تا چند میلیمتر جمع میشود: لبهٔ یک گلبرگ تیز میماند، گلبرگ پشتی همانجا نرم میشود و هر چه دورتر است بیسروصدا از شیء بودن استعفا میدهد.
پسزمینه ناپدید نمیشود، فقط شغلش عوض میشود. چراغ خیابانِ دور دایره میشود، نرده به نواری سبز بدل میگردد و یک بوتهٔ پر از برگ به صفحهای از دیسکهای رویهمافتاده با لبههای کمرنگ پهن میشود. هنوز میشود حدس زد چه بوده، همانطور که کلمهای را از پشت شیشهٔ مات میخوانند. شکل آن دایرهها از تیغههای دیافراگم میآید؛ واقعیتی کاملاً مکانیکی که در نهایت شبیه آبوهوا به نظر میرسد.
روی نمایشگر، این تقسیمبندی بهشکل غیرمعمولی سخاوتمند است. بخش تیز کوچک است و یک ثانیه از توجه را قرض میگیرد؛ باقی، پهنهای از رنگ نرم است که چیزی در آن با یک ردیف آیکون بر سر جا دعوا ندارد. تصویر زمینهای که نود درصدش محو است عکس نیمهکاره نیست، عکسی است که زود تصمیم گرفته کجا را به تو نشان دهد.
