Nachten waarin de hemel groen werd

Achter elke noorderlichtfoto schuilt een kleine oefening in geduld. Iemand stond bij min twintig naar een vage grijze veeg te kijken, in het vertrouwen dat de camera het groen zou zien dat het oog niet zag. Toen bewoog de hemel — hij beweegt werkelijk, als gordijnen op de tocht — en de lange sluitertijd ving op wat de kou verborgen hield.

We kozen deze beelden om hun terughoudendheid. De beste aurorafoto's zijn niet de luidste; ze houden een donkere voorgrond aan, een stil meer, een rij sparren, zodat het licht ergens boven kan hangen.

Zet je er een op je telefoon, draai dan de helderheid omlaag. Het groen leest beter in een schemerige kamer — zo wordt het in de echte poolcirkel ook bekeken.