نیمروز: ساعتی که عکاسان از آن رو برمیگردانند
همه منتظر ساعت طلاییاند. نیمروز نوری است که کسی از آن دفاع نمیکند.
همهٔ راهنماها دربارهٔ نیمروز یک چیز میگویند. خورشید درست بالای سر است، سایه تا گودالی تیره و کوچک زیر پای خودت جمع میشود، و آسمان آنجا که به افق میرسد رنگ میبازد. دیافراگم را تا f/11 میبندی، شاتر آنقدر کوتاه میشود که بهسختی اتفاق به نظر میآید، و قاب باز هم تخت برمیگردد. معمولاً همینجاست که توصیه تبدیل میشود به پیشنهاد رفتن برای ناهار.
با این حال چیزهایی هست که فقط نیمروز میدهد. دریا آبیای میگیرد که رمانتیک نیست، فقط دقیق است. دیوار سفید سرانجام بیچونوچرا سفید است. جادهٔ نیمروز حالوهوا نیست، جاده است. مه یال دور را نرم نمیکند و نارنجی روی بامها ریخته نمیشود، پس بافت زنده میماند: شن شن میماند، رنگ سنّش را نشان میدهد، و تپههای دور بهجای آبشدن در لایهها لبهٔ خود را نگه میدارند. نور سخت هیچچیز را زیبا نمیکند؛ فقط از دروغ گفتن سر باز میزند.
روی نمایشگر، رفتارش با آنچه گمان میکنی فرق دارد. تصویر زمینهٔ غروب وعدهای است دربارهٔ لحظهای که در آن نیستی؛ ساعت سهِ بعدازظهر پوشهای را باز میکنی و آرام همین را یادت میآورد. نور نیمروز چیزی نمیخواهد. نمادها رویش خوانا میمانند، متن خوانده میشود، و کل تصویر پشت کار مینشیند بیآنکه حالوهوایی برای رسیدگی بگذارد. این زمانِ حال است، و دیدنش کمیابتر از زیبایی است.
