رنگ پاییز تزیین نیست؛ اعتراف است. آن طلایی تمام تابستان در برگ بود، زیر سبزِ در حالِ کار پنهان مانده بود. وقتی کلروفیل بازنشسته میشود، آنچه میماند همان چیزی است که همیشه بود — که بسته به ساعتِ روز، یا گیاهشناسی است یا درسی برای زندگی.
این مجموعه به همان پنجرهٔ کوتاهی تکیه میکند که اعتراف در آن کامل میشود: توسها تا آخرین برگ زرد شدهاند، کاجهای برگریز مثل رشتهٔ لامپ روشناند، و یک افرای لجباز، تمام قرمزها را یکتنه بر عهده گرفته است.
این قابها گرماند بیآنکه بلند باشند، و همین در میان والپیپرهای پاییزی کمیابشان میکند. بیشترشان فریاد میزنند. اینها میتابند.
