خاکستری صدایش را پایین می‌آورد

صبح ابری سایه‌ها را با خود می‌برد و بیشتر مردم این را در ستون زیان می‌نویسند. آنچه واقعاً می‌رود، مشاجرهٔ میان سمت روشن و سمت تاریک چیزهاست. آنچه می‌ماند رنگ خودِ هر چیز است، فقط با صدایی آهسته‌تر. زیر آسمانِ یکدست، درِ قرمز همچنان قرمز است، تنها دیگر لازم نیست آن را اعلام کند.

کسی که در هوای خاکستری عکس می‌گیرد زود می‌فهمد خاکستری یک بازه است نه یک نقطه. سنگ خیس به آبی می‌زند، گچ کهنه به زرد، و مه دریا میان این دو می‌ایستد و با فاصله جابه‌جا می‌شود. کنار هم بگذاریدشان، چشم بی‌درنگ جدایشان می‌کند، حتی اگر ابزار انتخاب رنگ اصرار کند هر سه نزدیک به خنثی‌اند.

همین بازهٔ باریک است که خاکستری را برای پشتِ میزکار قابل استفاده می‌کند. آیکون‌ها رنگ خودشان را نگه می‌دارند، پوشه‌ها همچنان پیدا می‌شوند، و تنها چیز پررنگ روی صفحه همان است که خودتان آنجا گذاشته‌اید. یک تصویر پس‌زمینهٔ خاکستری کمتر تابلویی برای تماشاست و بیشتر اتاقی است که چراغش را روشن گذاشته‌اند.