رنگی که نوار وظیفه از تصویر پسزمینه قرض میگیرد
رنگ تأکید را به پسزمینه گره بزنید، آنوقت تصویر شروع میکند به تصمیمگیری دربارهٔ رابط کاربری.
وقتی از ویندوز بخواهید رنگ تأکید را از پسزمینهٔ میزکار بردارد، تصویر را تا چند رنگ شاخص کوچک میکند و رنگی را نگه میدارد که آنقدر اشباع دارد که دیده شود و آنقدر روشن یا تیره هست که روی یک نوار باریک دوام بیاورد. همان رنگ بعدها در برجستهسازی نوار وظیفه، در حلقهٔ تمرکز، در نوار پیشرفت و در سطر انتخابشدهٔ منو پیدایش میشود. مک این کار را نمیکند، اما نوار منو و داک نیمهشفافاند؛ پس نواری محو از لبهٔ بالا و پایین تصویر تمام روز در معرض دید است، چه چنین قصدی بوده باشد چه نه.
نکتهٔ دردسرساز این است که نمونهبرداری کل قاب را میخواند و نمیداند کدام بخش پشت چه چیزی میافتد. عکسی از دشتی آرام با یک قایق کایاک نارنجی کوچک میتواند همان نارنجی را به سیستم بسپارد، و از آن پس هر آیتم انتخابشده در دستگاه همان قایق است. تصویرهایی با سطح وسیع و تقریباً خنثی برعکساند: آنچه برمیگردد نزدیک به همان چیزی است که چشم پیشتر میدید، و وقتی پسزمینه به فایل بعدی میرود چیزی جابهجا نمیشود.
دو عادت کار را قابل پیشبینی نگه میدارد. نوار بالا و پایین تصویر را آرام نگه دارید، چون هم نوارهای نیمهشفاف و هم هر رنگی که خودکار ساخته شود از همانجا برمیدارند؛ و اگر رنگ تأکید مشخصی برایتان مهم است، گزینهٔ خودکار را خاموش کنید، آن را با دست انتخاب کنید و بگذارید تصویر پشت سرش بنشیند. یک طیف تدریجی این کار را بهتر از بیشتر عکسها از آب درمیآورد، و این کمتر مسئلهٔ سلیقه است تا کمی بودن رنگهایی که تحویل میدهد.
