Kırsal manzara fotoğrafçılığı, acele etmeyen şeylerin etüdüdür: seksen yıldır hiçbir şey yapmayan bir çit, kendi temposunda kuruyan saman ve bir ağacın etrafından dolanan bir patika — çünkü kuşaklar önce biri, o ağacı kesmeye yanaşmamıştır. Bu karelerde son teslim tarihini duymuş tek bir şey yok.
Buradaki resimler günün yumuşak saatlerinden derlendi — çatıların üstünde erkenci duman, anız tarlalarında geç kalmış altın ve gün batımından sonraki o mavi dakika: çiftlik evlerinin pencereleri birer birer yanarken.
Şehir ekranlarının kır duvar kağıtlarıyla dolmasının nedeni, şehir raflarının romanla dolmasıyla aynıdır: bir hayattan kaçmak için değil, dünyada başka saatlerin de olduğunu hatırlamak için.
