Beyaz: kenara çekilen renk
Kendine ait bir renk tonu sunmaz, yalnızca parlaklık verir; karşılığında yanındaki her şeyi daha okunur kılar.
Bir fotoğrafta gerçekten beyaz olan pek az şey vardır. Kâğıt hafifçe sıcaktır, duvar karşısındaki şeyin rengini alır, kar ise göğü üstlenir. Gözün beyaz diye kabul ettiği şey çoğunlukla görüş alanındaki en parlak nesnedir ve oracıkta yeniden ayarlanmıştır; aynı duvarın içeriden beyaz, kapı eşiğinden mavi okunması bundandır.
İşte bu yüzden bu renk boş değil, işe yarar. Geniş ve soluk bir yüzeyin yanına ne koyarsanız koyun belirginleşir, çünkü dikkati paylaşan bir rakip yoktur ve gelen ışığı boyayan bir şey de. Bu tonu arayanlar renkten çok pozlamayı yönetir: parlak alanları dokunun kaybolduğu noktanın hemen altında tutmak, bütün kareyi okunur bırakır.
Arka plan olarak masaüstüne de aynı iyiliği yapar; yeter ki görüntü büsbütün boşalmayıp bir parça doku saklasın. Taze kar, sıva, açık renkli bir denizin üstündeki sis ve kâğıt, bakılmayı istemeden bir yüzey sunar. Ekran koyu temanın izin verdiğinden aydınlık kalır, ama üstündeki hiçbir şeyin ön sıra için itişmesi gerekmez.
