Poziomice, które można uprawiać

Tarasowe zbocze to tysiąc lat drobnych decyzji, które składają się na rzeźbę. Nikt nie zaprojektował całości; każde pokolenie wycinało jedną półkę więcej, szło za wodą, szanowało krzywiznę — i góra powoli stawała się czytelna.

Fotografowane w porze sadzenia tarasy zalewają się wodą i zamieniają w lustrzaną robotę: zbocze pełne nieba trzymanego w ścianach z błota. W porze żniw stają się złote. Obie wersje są w tej kolekcji, bo wybór okazał się niemożliwy.

To krajobrazy, w których ludzki ślad czyni scenę bardziej naturalną w odbiorze, nie mniej — rzadka kategoria i po cichu pełna nadziei.