Mniej więcej trzeciego dnia tapeta przestaje być obrazem i staje się kolorem biurka. Oko odkłada ją do mebli i przechodzi prosto do ikon. Ze zdjęciem nie ma nic złego; było po prostu oglądane tyle razy, że zrobiło się niewidzialne — tak kończy wszystko, co nigdy się nie porusza.
Większość ustawień pokazu slajdów proponuje lek w postaci zmiany co minutę albo co dziesięć, czyli zamienia kłopot na większy: ruch tam, gdzie miało być tło. Raz dziennie albo raz w tygodniu brzmi bliżej prawdy. Zestaw też lepiej trzymać krótki. Folder z pięciuset zdjęciami co rano podsuwa obcego; osiem zdjęć zaczyna być znajome, a dopiero znajomość sprawia, że zmianę w ogóle się zauważa.
Warto wybierać kadry, które wytrzymują lekceważenie. Linia horyzontu, płaszczyzna jednego koloru, woda niemal bez ruchu — przetrwają sto pobieżnych spojrzeń i wciąż mają coś w zapasie na dzień, w którym naprawdę podnosisz wzrok. Najlepsza tapeta to ta, którą zauważasz dwa razy w tygodniu, a przez resztę czasu spokojnie zapominasz.
